یعنی یه کاری کرده باشی که پشیمون شدی از کردنش...

با اینکه میدونستی اشتباه بوده ولی کردیش اونم به دفعات....

یعنی کابوس...

کابوسی خیلی بدتر از کابوس شب امتحان که هیچی نخوندی...
کابوسی خیلی بدتر از اینکه داری تقلبایی که شب قبل نوشتی رو از جیبت در میاری و میترسی مراقب امتحان ببینه...
کابوسی بدتر از ترس گرفتن کارنامه و نتیجه ش...

اخ که چقدر دلم واسه سیلی های بابام تنگ شده...

شاید اخرین سیلیشو 9 سالم بود بهم زدو 10 ساله ازش سیلی نخوردم...

اخ که چه حالی میداد سیلی هاش...

وقتی میخوردم تا جا داشت گریه میکردم و خالی میشودم...

الان اشک تو چشام حلقه زده  و اهنگ گله بی باک و دارم گوش میدم...

داره میگه : من گله دارم از خدا هم اره  گله دارم      که چرا تو هر قدم میخوره گره کارم

خدا اره ازت گله دارم...

همین جا اعنراف میکنم...

من افشین خیلی بدی ها دارم...

ولی مهمترینش اینه خیلی ارادم پایینه...

مریضم...

از لوات هیچ لذتی هیچ لذتی نمیبرم...
 ولی وقتی لوات میکنم....

ولش کن...

من چقدر عوضی بودم...

خیلی کثافت بودم...

درخت بودم شاید از سایه ام استفاده میکردن ولی حالا چی...

من انسان نیستم.فقط موجودی دو پا...

خدایا این دفعه کمکم کن...

این توبه رو نمیشکنم...

خدا به اندازه یه چشم به هم زدن ولم کنی کارم زاره ها...

کمکم کن...

امیدوارم خدا کمکم کنه.

هر چند روز 1 بار میام این مطلبو میخونم تا دوباره جمع  شه ارادم...

شاید یه بدی که باطنیه این اراده پایینمه...

به نامه حق که زد بر گوش کسی که گفت من مرد جنسیتم است...

        ولی خدایی خیلی ادعا دارما...
  به قول عموم هیچ پوخی هم نیستم....
                         فکر کردم تو زرنگی رو دستم نیومده...
ولی از خودم تعریف نباشه دلم خیلی مهربونه...
                                                           با کله دنیا عوض نمیکنمش....

یادمه رفته بودم تو وبلاگه یه دختره 15-16 ساله....
عکس خودشو گذشته بود و انصافا دختره خوشگلی بود...
                        بالای بلاگش نوشته بود : نمیگم خیلی دافم و نمیگم خیلی خوشگلم...
                         ولی خودم خودمو دوست دارم و اینو به دنیا نمی دم...

                                                                       راستش خیلی با حرفش حال کردم.

مهم نیست بقیه دربارت چه فکری میکنن...
مهم اینه خودت درباره خودت چه فکری میکنی...
                 
راستی این حرفا رو واسه کی میزنم؟ اصلا روزی چند نفر به این بلاگ سر میزنن؟ اینا اصلا برام مهم نیست مهم اینه من واسه خودم مینویسم.اگر 1 نفر هم در روز به این بلاگ سر نزنه باز من واسه خودم مینویسم...

عاشقه نوشتنم...
   عاشقه دردل...
       عاشقه عشق...
   عاشقه وفا داری...
عاشقه دوست داشتن...
  عاشقه خدا...

اره عاشقه خدام...
            با اینکه اذییتم میکنه...
  با اینکه دوسم نداره....
          با اینکه ولم کرده...

شاید عشقه من به خدا یه عشقه یه طرفه باشه...
از این حرفم گله نکنید خیلی سختی ها کشیدم تا این حرف بهم ثابت شده...

            البته بگما بعضی وقتا باهاش قهر میکنم.دعوا میکنم . داد میزنم...
                                        ولی دوسش دارم...

خدا رو شکر دله مهربونی دارم که بعضی وقتا باهاش آرامش پیدا میکنم...

           این دلم بعضی وقتا کارایی میکنه که نمیخواد کسی بفهمه....
                                                                                        فقط میخواد بین خودش بمونه.

بگذریم...
        داشتم از دیونگی میگفتم.
                               بعضی وقتا به عقل خودم شک میکنم

دیونگیم به جایی رسیده گاهی اوقات برای اینکه به خودم امید داده باشم خودمو شاد و پر انرژی و با شوق نشون میدم....
      در صورتی که اصلا اینجور نیست...

تازگی ها خیلی تنها و غمگین و افسرده شدم...
                            شاید اگه دوستام نبودن و با اونا وقتمو نمیگذرندم تا حالا...

البته تنهایی خیلی بهتره...
                     چون به خودم فکر میکنم....
                     چون میفهمم عاشقی بد دردیه...
      اره تنهایی خیلی بهتره...

تازگیها دیونگیم نمیزاره قلمم زیاد بچرخه...

دوران راهنمایی عاشق نوشتن بودم...
                                                   عاشقه زنگه انشا ...
معلم که موضوع انشا رو میگفتم همون موقعه شروع میکردم به نوشتن و نمیزاشتم به خونه برسه....

  اون دوران معلم انشاه 3 تا موضوع میزاشت و میگفت یکی رو به دلخواه انتخاب کنید من درباره 3 تاشونم انشا مینوشتم...

                                                                     چه دورانی بود...

بیخیال...

شاید ندونید هدفم از نوشتن تو این بلاگ چیه...

اولین دلیلش شاید برای درد دل باشه تا یه هم زبون برام پیدا شه که وقتی نوشته هامو میخونه احساسه تنهایی نکنه...

                       دلیله بعدی هم برای اینکه تو اینده گذشتمو فراموش نکنم و ...
         اما مهمترین دلیل اینکه که نوشتن بهم ارامش میده...
                                                                           خالی میشم وقتی مینویسم ...
                       احساس سبکی میکنم...

راستی تصمیم گرفتم فیتله خلاف رو هم برای همیشه خاموش کنم..
به بچه های قدیم هم زنگ زدمو میخوام برم دوباره دنبال فوتبال و  شنا...
             شاید اگه ول نمیکردم اون بچه ها رو الان یه جایی رسیده بودم...

دلگیرم ...
                                    من بر خلاف تو نداشتم هیچ هوسی
                                     تو کجایی که دل من گرفته عوضی

یعنی گزینه اخر بودن واسه همه...

یعنی خوشیت تو یه لحظه به غم تبدیل میشه...

یعنی وقتی داری از ته دل میخندی یه دفعه خندت تبدیل به تبسم میشه...

یعنی هر شب فاز غم...

                            تو رو دوست دارم و گر یه       شبا بیدارمو گر یه

زندگی سگی یعنی تفریحت کثیفترین چیز باشه. هم برای خودت هم جامعه هم خونوادت...

زندگی سگی یعنی هر روز از خدا بپرسی هدفش از این دنیا چی بوده...

یعنی وقتی چیزی میزنی میتونی حتی بری اقیانوس ارام...

و بزرگترین چیز تو زندگی سگی یعنی پدرت هم تورو فراموش کرده باشه...

پدری که به قول خودش یه زومانی بهم میگفت ته تقاری...

پدری که هر وقت خونه بود تو تو بقلش بودی...

پدری که تا 10 سالگی هم بقلش میخوابیدی...

پدری که به جای مادر اگه اونو نمیدیدی شب خوابت نمیبرد...

پدری که روز اول مدرسه تو اول دبستان وقتی همه مادرشونو میخواستن تو باباتو میخواستی...

این پدر الان به من میگه غرق شدی تو تیپ و کلاس واسه همین ازت بدم میاد دیگه...
ولی تو تو چی غرق شدی بابا

تو خیلی چیزای بد...

دیگه شغلتم برام خجالت میاره

یعنی وقتی تو روز ثبت نامه مدرسه میپرسن شغل پدر میگم ...

خالی شدم یه کمی ...

این بالا هوا چقدر خوبه از زمین...

خدا تلافی میکونم کاراتو راه  درازه          نمیتونی از خودت بگذری اخه حق والناسه

انگار انگشتام ماله خودم نیست...
بی اختیار رو کیبورد میرن....

نمیدونم تا حالا براتون شده کسی رو به خاطره اینکه دوستش دارید ولش کنید یا نه!...
اره به خاطره اینکه دوستش دارید...

چون میدونید یه روز باید ولش کنید و شاید اون روز قلبش طوری بشکنه که دیگه اون قلب براش قلب نشه....

به قول سهراب:
زندگی مانند نردبانیست...
عاقبت این نردبان خواهد شکست...
هرکه بالاتر رود استخوانش سخت تر خواهد شکست...

"عاقبت این نردبان خواهد شکست"

دیگه از هرچی رابط است بدم میاد...

همین الان میگم و اعتراف میکنم که تا خیلی وقت بعد دیگه با کسی رابطه برقرار نمیکنم...

همین جوری میمونم تنها...
تنهای تنها...

فقط امیدوارم عشقم ازم بدش نیمومده باشه...

خدایا کمکش کن منو فراموش کنه...
ولی خدیا یه کاری کن من هرگز از یاد نبرمش و همیشه تو یادم باشه...

راستش تا حالا منو خیلی ها نفرین کردن....

یکی گفت الهی مادرت بمیره...

یکی گفت الهی ماشین زیرت کنه...

یکی گفت...

ولی من حرف هیچ کدوم رو جدی نگرفتمو گفتم به حرف گربه سیاه بارون نمیاد.

به جز یکی...

یه نفر که شاید زیادم باهاش نبودم ولی خیلی اذییت کردمش گفت:...

گفت: امیدوارم به مریضی بی احساسی مبتلا شی و احساس هیشکی برات مهم نباشه...

اون روز که به حرفش فکر کردم گفتم چرا همچین نفرینی کرد. راستش از نفرینش ترسیدم و با خودم گفتم نکنه همین الان بی احساس شدم...

این نفرین تو گوشم بود تا دیروز. دیروز یعنی روز قبلی که این دل نوشته رو نوشتم...

دیروز به خاطره خوده طرف دلشو شکوندم...
شاید همیشه دل شکوندنا یه جور رکب زدن باشه که دل میشکنه...
ولی نه این دفعه فرق داشت...

یه دفعه یاده اون نفرینه افتادم...
تو دلم شادی اومد...
گفتم دیدی به حرف گربه سیاد بارون نمیاد افشین...
تازه فهمیدم دلم چقدر دلم بزرگ شده که همچین کاری کردم.

عشق نامه کوچه یی بود "بن بست"

همیشه از لحظه های خداحافظی بدم میومده و دلم نمیومده خداحافظی کنم...

ولی تنها خداحافظی که منتظرشم بای دادن به زندگیه...

زندگی بای...

زندگیمو کردی سکانس طنز داری بهم میخندی نه ...

یه دفعه بلیت فروشی هم کن دیگه.
نمیدنم تا حالا برات شده کلی حرف داشته باشی واسه گفتن ولی وقتی موقعه گفتنش میشه ندونی از کجا شروع کنی یا نه...

الان من اینجوریم...
خدا موندم سره دو راهی...
دارم دیونه میشم...
اره دیگه نمیکشم. ما رو این قد بازی نده دیگه...
خودت که میدونی چقدر جنبه دادی بهمون...
نمیدونم اون موقعه که داشتی شانس میدادی من کجا بودم...

یادم بچه که بودم وقتی میخواستم فش بدم میرفتم زیره لحاف تختم فش میدادم تو نشنوی و نبینی...

الان برم زیره لحاف ما رو ول میکنی؟
برداشته بد نکنا خدا..
از ول کردن منظورم اینه بازیمون نده وگرنه به کل ولمون که کنی کارمون با ...

خدا بهم میگی گناهکارم   ولی خدا گناه دارما
این قدر اذییتمون نکن...
اخه من چیکار کنم تقصیر خودم نیست که این همه گناه پام نوشتی...

والا اون موقعه که به دنیا اومدم به جا اذان که تو گوشم بخونن آهنگه گوگوش گذاشتن واسمون...

7 سالمون شد به جا نماز بهمون پاسور یاد دادن....

15 سالمون شد به جا اینکه بگن روزه بگیر دیدیم بابامون سره سفره داره مشروب میخوره به ما هم میگه اگه میخوایی بخوری بخور...

شانس نداریم که...

مینداختی ما رو تو یکی از این خونواده حزب اله ییها میشدم بنده مخلصت...
خدا اصلا اول از تو شاکیم بعد از بابام

هر چی میکشم از اونه...

نه به جبهه رفتنش نه به این کاراش...
به قول خودش رفته از خاکه کوروش کبیر...

خدا راستی از مامانم شاکی نیستما. بیچاره گناه داره. هرچی میخوام دو سوت ردیفه. حداقل ردیفم نکنه دلش میخواد ردیف کنه...

ولی خودمونیما این زکریا رازی چه چیزی کشف کرد...

خدا راستی از این یارو زکریا هم شاکیم...

دو تا میزدی تو سرش iq یوش یه زره پایین بیاد الکل رو کشف نمیکرد ما هر روز مست نباشیم...

البته ما رو مست خدایی افریدی...
 ولش کن از زکریا شاکی نیستم. بیجاره مرده الان تنش تو گور داره میلرزه از ترس...

خدا شرمندها نیایشم یه کم تنده .ولی عکس العمل تو هم یه کم کنده دیگه خدایی.

نکنه خسته شدی دیگه؟
چند میلیون ساله داری میچرخونی این زمینو؟
حق داری به مولا

هر وقت خسته شدی این قیامتو راه بنداز یه تنوعی بشه...
ولی خدا  چی میشود فرمون این دنیا رو میدادی به من چند ساعت...
نخندی ها.ولی کاری میکردم شاید تو کویرم برف اومد...

ای بابا حالا خوبه گفتم نخندی خدا

بیخیال زیاد سرتو درد نمیارم.

ولی اگه زحمتی نیست این باباه که نمیده یه چند میلیونی بفرست برام کار دارم...
خدا قول میدم برگردونم خوب...
بفرستی ها خدا قول دادی...

نترس تو راه خودت خرج میکنم سودشو...

شاید سودو دادم مردم مظلومه فلسطین...

به قول یه بنده خدا : ...

از امشب هر شب مهمونی دارم با غم ها...
وقت کردی یه سر بزن ببین چه حالی دارم من تو این مهمونی...

خدا حافظ نمیگم چون میدونم مراقبه خودت هستی خدا.

نمیشه هم گفت به خدا میسپارمت.اخه نمیشه کسی رو به خودتش سپرد که...
بیخیال...

به قوله طِِییب: ما رفتیم...

هر کی رو میبینم میگم دشمنه منه     یا رفیق تو رگیم فکر کشتنه منه

راستش امروز داشتم مطالب وبلاگ خودمو خودم میخوندم که ببینم تو این ۱ سال چی نوشتم راستش خیلی واسه خودم جالب بود

تو این پست..

میخوام چیزایی بگم که یه جور شاید تا حالا هیچ کس ازش خبر نداره.

عموی اینجانب وارد کننده شکره و انقدر پول داره که نمی دونه چه جوری خرج کنه. راستش اون به بابای من پول داد که پدرم زد توکاره واردات لوازم الکتیریکی.

پدرم از مرز استارا جنس وارد میکنه و منم چند بار باهاش رفتم.( خلاصه شغل پدر اینجانب شغل شریف قاچاقه)

تو عمرم ۳ بار سکس داشتم و بدترین تجربه زندگیم بوده چون الان دارم احساس گاه میکنم.

۲ ماه پیش یه مریضی سخت داشتم که تو سرم بود و شانس اوردم خوش خیم بود و دکترای اسگل تهران میگفتن بد خیمه و شاید زیره عمل بمیره که بازم دمه دکترای ایرانی دبی گرم که نه تنها گفتن خوش خیمه و عمل نمیخواد بلکه با دارو درمانم کردن.( خدایی سره این مریضی پدرم در اومد فرض کنید دکتر بگه باید عمل کنی و زیر عمل ۵۰٪ شاید زنده بمونی و با خودت یه حس بگه میمیری چه حالی خواهی داشت؟)خلاصه این کله واسه ما کله نمیشه

تو این هفته ۳ بار با تیغ  شاه رگمو زدنم. راسش قصد خودکشی نداشتم فقط میخواستم ببینم چی میشه.جاش خیلی با حال شده. یه عکس هنری هم ازش گرفتم وقتی داشتم میزدم از خودش باحالتر.(تجربه)

امروز یه کمی شادم نمیدونم چرا

فعلا بای

تو این وضعیت که احمدی نژاد دوباره شده پرزیدنت اصلا نمیدونم چی بگم...

من راسش اوایل نمیخواستم رای بدم چون میگفتم موسوی هم مثل همشونه.ولی به خاطره این که یه امیدی بود به موسوی رای دادم

هر روزم تو تهران دارم تو صف اول راهپیمایی تو تهران دارم میرم ولی میدونم جایی نمیرسم

از آن روز با خود این گونه میگویم:                    ای غم نکند که تو خدایی؟

پ.ی:حدود ۲ ماه میشه نت نمیام.دیگه با نت حال نمیکم.کنکورم که داریم که ....

پ.ی۲:دیگه از خودمم خسته شدم.شاید خودمو بکشم

پ.ی ۳: خدا رو دیدم سلامتونو بهش میرسونم

نیازمند دعا....

از وقتی بچه بودم بیشترین چیزای که یادم میاد بدبختی هایی بوده که تو ذهنم هست و خوشبختی ها و بازی های بچه گونه ختم میشده.
بچه که بودم بهم افشین انیشتن میگفتن چون بین همه به باهوشی معروف بودم و هرکی بهم میرسید و باهام حرف میزد میگفت تو کاره ایی میشی.

یادمه 7 سالم بود برای تست شنوایی و بینایی مادرم منو برد یه جایی که قبل ثبت نام مدرسه لازم بود و وقتی با دکترش داشت صحبت میکردم اونم گفت چه بچه با کمالاتی و منو پیشه یه دکتر دیگه تو همونجا فرستاد تا ازم تست iq بگیرن.البته تست که چه عرض کنم چهار تا رنگ ازم پرسید که 2 تاش سیاه و سفید بودم و 3 تا سوال مسخره.

منو مدرسه تیزهوشان ثبت نام کردن و چیزه دیگه ایی هم که یادمه بچه های محله میگفتن خیلی خوشگلی و بزرگ شی هرچی دختره درو میکنی.البته من منظورشو نو نمیفهمیدم.

یه مادر داشتم که سر اذان میتونستم غیب بگم که داره نماز میخونه و نماز قضا براش معنی نداشت و تنها آرزوش عاقبت بخیری بچه هاش و تنها همدمش یه تسبیح و با یه کاغذ بود که ذکرهای هفته رو توش نوشته بود.

یاده وضع مالی خوبی نداشتیم و پدرمم هیچ وقت دنبال کارایی جانبازیش نبود چون میگفت من واسه خدا جنگیدم و به اون چیزی که میخواستم رسیدم.

البته الان وضعمون خیلی خیلی خوب شده به قول بغضی ها مایه دار...

حالا نمیگم عموم که معلوم نیست مثل محصولی پولاشو از کجا اورده سرمایه به بابام دادو وضع ما خوب شد

11 سالم بود که تا اون موقعه همیشه شاگرد اوله کلاس میشدم و تو 11 سالگی..

تو 11 سالگی بزرگترین اتفاق زندگیم افتاد و یه تصادف کردم که منو 4 ماه به کما برد. میزان اغما  به حدی زیاده بوده که دکترا هم نا امید شده بودن و مادرم تنها امید داره من بود.

 یادمه وقتی برگشتم مادرم داشت بغله تختم نماز میخوند و من دستشو گرفتمو فشار دادم و اشک کل گونه هاشو خیس کرد و بعدش پرستارها از صدای دستگاها ریختن تو اتاقم و همه تو کار خدا مونده بودن.
تو این اتفاق وقتی دکترا گفتن 4 ماه  تو کما بودی باورم نشد چون فکر میکردم فقط 1 روز خوابیدم....
خوابی که توش وجود مادرمو مثل شبایی که مریض بودم تا صبح حس میکردم و صدایی که بیدارم کرد مهربون بود ولی کمی هم ترسناک و  بهم گفت برو و ادامه بده...

بعد اون حادثه درسم بد جوری افت کرد که یادمه بعد اون سال 4 تا درس رو افتادم و سال بعدش فقط یه درس رو افتادم و با نمره 9/25...
وقتی کارنامه رو گرفتم هم خوشحال بودم که فقط 1 درسه و هم ناراحت که چرا یه درسو نمره اشو بهم ندادن.
رفتم خونه و به بابام گفتم بیاد و با معلم یا مدیر صحبت کنه که این 1 نمره رو بدن.اول بابام قبول نکرد ولی التماس منو که دید قبول کرد و اومد. مدیر مدرسه یه آدمی بود که به قول خودش مقدس بود.وقتی پدرم خواست این 1 نمره رو بهم بدن سرشو تکون داد و گفت درسته جانبازی حاجی ولی من نمیتونم قبول کنم.
اگه بابام از اونایی بود که تا چیزی میشه کارت جانبازیشونو ور میدارن و راه میوفتن بیرون حرص نمیخوردم ولی..

من که رو صندلی نشسته بودم بلند شدم و رو به مدیر کردمو کارنامه رو جلوش گرفتم و گفتم ببین نوشته دانش اموز فلانی ...

بابای من جنگید که بهم دانش آموز بگن نه التلمیذ.جنگید به این جا مدرسه بگن نه المدرسه. بعد به بابام گفتم تو جنگیدی تا من الان سرخورده نباشم این چی میگه...
بعد اون حرفا 1 نمره رو دادن بهم ولی چه فایده....
درس و کتاب شده بود دشمن خونی من.

بچه ایی که به انیشتن معروف شده بود بهش میگفتن اهورا!
13 سالم بود که سیگار کشیدم...
14 سالم بود اولین بار مشروب خوردم...
15 سالم بود که با چاقو یه پسر رو زدم و فرار کردم...
16 سالم بود که شده بودم پسر دختر کش محله و اولین سکسمو تجربه کردم...
17 سالم بود که به خاطر تنفر از خودم یه بسته قرص خوردم و خودکشی رو هم تجربه کردم...
18 سالم بود که...
18 سالم بود که یه شب دلم گرفت و خواستم گذشتمومرور کنم و قلم و کاغد دست گرفتم تا شما هم بفهمید من چی بودم و چی شدم. تو این مرور افسوس خوردم تو 11 سالگی چرا ادامه؟!!

من از این زندگی فقط 1 درس گرفتم...

ممکنه یه حرف ما زندگی کسی رو به کل به هم بزنه.

آقای آبرو مدیر مدرسه مالک اشتر قرار ما اون دنیا سر پل ...

زن با خنده ای تلخ و اشک آلوده گفت:

گفتا شیخا هر آن چه گویی هستم             آیا تو چنان که می نمایی هستی؟

حالا اینو من میگم آیا هستیم؟ اصلا مرد هستیم؟ سعی میکنیم باشیم؟الان کجاییم؟تا حالا شده برای شخصی دردمند به جز افسوس کاری کنیم؟

پ.ن۱:این وازه مرد بد جور منو اسیر خودش کرده تازه دارم میفهمم چقدر ازش دور بودم...

پ.ن۲: به قول یکی از دوستان :هه ملا شدن چه آسان.آدم شدن چه مشکل...

 چه شبایی که این قلم مست میکنه داد میزنه و تا خود صبح می رقصه خیلی دیدنی میشه...
       این قلم من  مستیش شبا میزنه بالا...

    چه روزایی بود که تو مدرسه از دستش خسته میشدم و میخواستم گردنشو بشکونم...
یاد اون روزا که می افتم خنده ام میگیره...
                         فاصله عشق و تنفر خیلی کمه
من که از قلم متنفر بودم امروز عاشقش شدم! عاشقی که حاضر نیست عشقشو رها کنه...

این قلم تو یه لشکر واژه تو اقیانوس احساسی که تو یه ذره عقل منه دنبال یه کلمه میگ رده تا باهاش حرفشو بزنه...

واستا!!! مثل این که پیدا کرد...
       بابا قلم این سرباز که مرده...
  سلاخیش کردن...

کلمه سر حالتر نبود...

   قلم تو هم میخوای این کلمه رو سلاخی کنی؟!!!...

                                            مرد....
 
                                          این کلمه ای که قلمم پیدا کرده...

ولی حیف که این کلمه مرده...
طوری سلاخی شده که هیچکس نمی تونه شناسایش کنه...
                           قلم  بهتره رها کنی این کلمه رو...
      این کلمه فراموش شده...
دیگه مردم برای فهمیدن معنیش به لغت نامه میرنو و وقتی معنیشو میبینن فکر میکنن یه افسانه است.......
                 قلم این واژه نفسش بریده شده...
به قول یکی از دوستان امروز آدما دو دسته اند:
                                                   یا نامرد اند و یا که زن ...

             قلم خوبیت نداره با جنازه بازی کرد...
این واژه خیلی بد به قتل رسیده...

پسر ....

با تو ام با خوده خود تو!!!...
       تو که مردی رو فقط به اونی که باهاش دنبال یه سوراخ میگردی میدونی...

مرد نیستی ....

جدی بگیر این حرفمو... مرد نیستی....
                              چادرتو بکشه روی سرت...
اینجا پر نامرده...

                                    قلم بیا یه زره از زندگی من بگو....

بگو چه قدر وقتی با هم مست می کنیم قشنگ می رقصیم روی ورق!...
      بگو این ورق چه ساقی خوبیه...

قلم عزیزم اینا که دارن رقص من و تو رو روی این ورق سیاه میخونن مثل مادرم از بوی دهنم نمی تونن بفهمن ما مستیم ...

 پس بیا پیک آخر رو به سلامتی یه واژه بریم که با زن بودنش روی هرچی مرد بوده کم کرده....

                                                      سلامتی مادر...مادر که با زن بودن روی هرچی مرد بود کم کرد....
                                                                                           
                                                                                                                  نوش...

تو مملکت ما همه چیز جاش عوض شده . هیچ کس نمیدونه باید چی کار کنه و اگه کسی اعتراض کنه میگن: حکومت اسلامیه، اعتراض نکن، میری جهنم!!!...
بنابراین همه ما باید منتظر سقوط باشیم...