از وقتی بچه بودم بیشترین چیزای که یادم میاد بدبختی هایی بوده که تو ذهنم هست و خوشبختی ها و بازی های بچه گونه ختم میشده.
بچه که بودم بهم افشین انیشتن میگفتن چون بین همه به باهوشی معروف بودم و هرکی بهم میرسید و باهام حرف میزد میگفت تو کاره ایی میشی.

یادمه 7 سالم بود برای تست شنوایی و بینایی مادرم منو برد یه جایی که قبل ثبت نام مدرسه لازم بود و وقتی با دکترش داشت صحبت میکردم اونم گفت چه بچه با کمالاتی و منو پیشه یه دکتر دیگه تو همونجا فرستاد تا ازم تست iq بگیرن.البته تست که چه عرض کنم چهار تا رنگ ازم پرسید که 2 تاش سیاه و سفید بودم و 3 تا سوال مسخره.

منو مدرسه تیزهوشان ثبت نام کردن و چیزه دیگه ایی هم که یادمه بچه های محله میگفتن خیلی خوشگلی و بزرگ شی هرچی دختره درو میکنی.البته من منظورشو نو نمیفهمیدم.

یه مادر داشتم که سر اذان میتونستم غیب بگم که داره نماز میخونه و نماز قضا براش معنی نداشت و تنها آرزوش عاقبت بخیری بچه هاش و تنها همدمش یه تسبیح و با یه کاغذ بود که ذکرهای هفته رو توش نوشته بود.

یاده وضع مالی خوبی نداشتیم و پدرمم هیچ وقت دنبال کارایی جانبازیش نبود چون میگفت من واسه خدا جنگیدم و به اون چیزی که میخواستم رسیدم.

البته الان وضعمون خیلی خیلی خوب شده به قول بغضی ها مایه دار...

حالا نمیگم عموم که معلوم نیست مثل محصولی پولاشو از کجا اورده سرمایه به بابام دادو وضع ما خوب شد

11 سالم بود که تا اون موقعه همیشه شاگرد اوله کلاس میشدم و تو 11 سالگی..

تو 11 سالگی بزرگترین اتفاق زندگیم افتاد و یه تصادف کردم که منو 4 ماه به کما برد. میزان اغما  به حدی زیاده بوده که دکترا هم نا امید شده بودن و مادرم تنها امید داره من بود.

 یادمه وقتی برگشتم مادرم داشت بغله تختم نماز میخوند و من دستشو گرفتمو فشار دادم و اشک کل گونه هاشو خیس کرد و بعدش پرستارها از صدای دستگاها ریختن تو اتاقم و همه تو کار خدا مونده بودن.
تو این اتفاق وقتی دکترا گفتن 4 ماه  تو کما بودی باورم نشد چون فکر میکردم فقط 1 روز خوابیدم....
خوابی که توش وجود مادرمو مثل شبایی که مریض بودم تا صبح حس میکردم و صدایی که بیدارم کرد مهربون بود ولی کمی هم ترسناک و  بهم گفت برو و ادامه بده...

بعد اون حادثه درسم بد جوری افت کرد که یادمه بعد اون سال 4 تا درس رو افتادم و سال بعدش فقط یه درس رو افتادم و با نمره 9/25...
وقتی کارنامه رو گرفتم هم خوشحال بودم که فقط 1 درسه و هم ناراحت که چرا یه درسو نمره اشو بهم ندادن.
رفتم خونه و به بابام گفتم بیاد و با معلم یا مدیر صحبت کنه که این 1 نمره رو بدن.اول بابام قبول نکرد ولی التماس منو که دید قبول کرد و اومد. مدیر مدرسه یه آدمی بود که به قول خودش مقدس بود.وقتی پدرم خواست این 1 نمره رو بهم بدن سرشو تکون داد و گفت درسته جانبازی حاجی ولی من نمیتونم قبول کنم.
اگه بابام از اونایی بود که تا چیزی میشه کارت جانبازیشونو ور میدارن و راه میوفتن بیرون حرص نمیخوردم ولی..

من که رو صندلی نشسته بودم بلند شدم و رو به مدیر کردمو کارنامه رو جلوش گرفتم و گفتم ببین نوشته دانش اموز فلانی ...

بابای من جنگید که بهم دانش آموز بگن نه التلمیذ.جنگید به این جا مدرسه بگن نه المدرسه. بعد به بابام گفتم تو جنگیدی تا من الان سرخورده نباشم این چی میگه...
بعد اون حرفا 1 نمره رو دادن بهم ولی چه فایده....
درس و کتاب شده بود دشمن خونی من.

بچه ایی که به انیشتن معروف شده بود بهش میگفتن اهورا!
13 سالم بود که سیگار کشیدم...
14 سالم بود اولین بار مشروب خوردم...
15 سالم بود که با چاقو یه پسر رو زدم و فرار کردم...
16 سالم بود که شده بودم پسر دختر کش محله و اولین سکسمو تجربه کردم...
17 سالم بود که به خاطر تنفر از خودم یه بسته قرص خوردم و خودکشی رو هم تجربه کردم...
18 سالم بود که...
18 سالم بود که یه شب دلم گرفت و خواستم گذشتمومرور کنم و قلم و کاغد دست گرفتم تا شما هم بفهمید من چی بودم و چی شدم. تو این مرور افسوس خوردم تو 11 سالگی چرا ادامه؟!!

من از این زندگی فقط 1 درس گرفتم...

ممکنه یه حرف ما زندگی کسی رو به کل به هم بزنه.

آقای آبرو مدیر مدرسه مالک اشتر قرار ما اون دنیا سر پل ...